เดือนหน้า ผมจะอายุ 28
มีข้อความตอนหนึ่งจาก A Distant Drum ของฮารูกิ มูราคามิ ที่ยังติดอยู่ในใจผมเสมอ
การแก่ตัวลงไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น การแก่ตัวลงไม่ใช่ความรับผิดชอบของผม ใคร ๆ ก็แก่ตัวลง นั่นเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้
สิ่งที่ผมกลัวคือ การไปถึงช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต แล้วสิ่งที่ควรจะต้องทำให้สำเร็จในช่วงเวลานั้นกลับจบลงโดยที่ยังไม่สำเร็จ
นั่นไม่ใช่สิ่งที่เลี่ยงไม่ได้
ช่วงเดียวกันนี้ของปีที่แล้ว ตอนที่ผมยังอายุ 26 ความร้อนใจในใจกำลังใหญ่ขึ้น ผมไม่มีเหตุผลที่ชัดเจนนัก แต่สำหรับผม อายุ 27 คือ “ช่วงเวลาหนึ่ง” และผมก็รู้ตัวว่าไม่ได้ทำอะไรสำเร็จเลย
จนถึงตอนนี้ ผมเคยทุ่มเทกับอะไรอย่างจริงจังแค่ไหน เคยท้าทายอะไรบ้างไหม ผมกำลังหนีความจริงอยู่หรือเปล่า หรือผมหันหน้าหนีจากความจริงที่ว่าชีวิตมีเพียงครั้งเดียวมาตลอด
จากข้างนอก ผมอยู่ในที่ที่คงดูเหมือนราบรื่นพอสมควร แต่จริง ๆ แล้ว ผมแทบไม่มีความรู้สึกว่าตัวเองกำลังเลือกชีวิตของตัวเอง ยิ่งเป็นเรื่องสำคัญ ผมยิ่งให้ความสำคัญกับมาตรฐานและความคาดหวังจากภายนอกมากกว่าการตัดสินใจของตัวเอง โดยไม่รู้ตัว ผมก็ชินกับการยอมรับสิ่งนั้นไปแล้ว ผลลัพธ์คือผมคิดว่าผมสูญเสียความเป็นเจ้าของชีวิตของตัวเองไป
เหมือนโยนก้อนหินเข้าไปในความมืด แล้วไม่มีอะไรตอบกลับมา ไม่ว่าจะทำอะไร ก็ไม่มีความรู้สึกว่ามันเป็นจริง
ระหว่างที่อายุ 27 มีหลายอย่างเกิดขึ้น ผมต้องสะสางความสัมพันธ์กับครอบครัว สภาพแวดล้อมก็เปลี่ยนไป ทั้งสิ่งรอบตัวและสิ่งที่อยู่ข้างในตัวเอง ผมต้องค่อย ๆ จัดระเบียบทีละอย่าง สิ่งที่สูญเสียไปไม่ใช่น้อย ถึงอย่างนั้น ตอนนี้ผมรู้สึกเต็มอิ่มกว่าเมื่อก่อน และคิดว่าตัวเองมีความสุข และแม้มันจะเป็นเรื่องเล็ก ๆ แต่ผมก็ทำ “สิ่งที่ควรจะต้องทำให้สำเร็จ” ได้จริง ๆ